SU MUNDU 'E PASCALEDDU

In s'utturighinu derrutu,
a s'iscabulada 'e s'arvuredu
padronu 'e umbras fuidittas,
s'aera caente ispasimaiat dillende
in su cuntrastu 'e ruos
e de muros isambesciados.
Corritortu e Foscighittu
a murr'a terra e a bae in bucca
isbuffaian sutt"e su juale.
Sezzidu,
astringhende trunneos e foette
e in sa conca unu muccaloru annodadu,
Pascaleddu,
massaju a pilimburdu
inzitaiat su ju:
trù su 'o!
Carrend'a bidda s'incunza
pustis de un'annu 'e mattanas,
gosaiat in coro;
e sos ojos de isettu lughiana
in sa cara turrada.
Trù su 'o!

E cuntentu, isaiada:
cando a domo reccuo
mamma mi coghet tureddos,
de lebreris de joddu m'attato
cun pane chivalzu!».
Zertu, su mundu 'e Pascaleddu
fit fattu a misura pro isse;
sas iscolas fin lussos
chi non battian reca tu.
No hat bidu su mare,
si no in neulosas bijones
de contos de foghìle;
e su poju 'e su riu
fit su sonniu bramidu,
s'alleviu 'e calidos istios.
Adiosu mundu bellu 'e Pascaleddu.
M'addulcat su coro s'ammentu
ma non ti dia cherrer pius crobare.