S'ORGOGLIU APPEIGADU

Fit veladu 'e antigu suore
ma pro nois fi' lughid'ispiju;
temporios
fit ubiràdu a su granitu
chi pariat eternu.
Ma ... buliones de 'entu muilòsu
nd'attein sa tempòrada,
e cun lampos e tronos
l'istrazzein' a sa rocca.
Addae che 'oleit s'unicu bene,
s'orgogliu 'e una razza,
trunchendesi in milli filchinidas,
e craccas bullittadas l'isparghein
pro nde perder s'ammèntu;
pustis subr'e isse,
che unu velu 'e . morte
faleit sa marranìa.
De sei lu lassein troppu fizos
pro s'ispijàre
in ateros cristàllos.
Como, paren relicchias
sos bicculos «furàdos»
coglìdos a sa cua,
sos ch'iscaldin
su coro 'e sos amàntes,
e de chie los arribbat in zelèmbros.
E-i su restu?
Totu sas pibinìdas coizàdas?
Si non sun sepultadas
in pentumas de olvìdu,
las crobas (carazzàdas)
in foglios ingroghìdos,
in concas de zigantes,
e in rimas de poete.